Ik zie onzekerheid als het gevolg van een gebrek aan zelfvertrouwen. Het échte probleem is dus dat je ooit zelfvertrouwen bent kwijtgeraakt. Sindsdien moet je het zonder (een deel van je) zelfvertrouwen doen en dat voelt als onzeker zijn. Ik heb al veel mensen in therapie zich zien verbinden met hun zelfvertrouwen waardoor ze weer met een gevoel van zekerheid in zichzelf verder gaan. Het is echt gemakkelijker en leuker als je in jezelf ervaart ‘Ik kan het wel’ of ‘Ik doe het goed’ of ‘Ik ben oké’.

Maar het wordt anders als je op het punt bent gekomen dat het zo echt niet langer meer gaat, als er echt iets moet veranderen. Dan is zichtbaar geworden hoezeer het probleem je belemmert in diverse situaties of bij het doen van de dingen die je wilt. Als je echt door hebt hoezeer je bent vastgelopen, voel je je niet bepaald happy, heb je het moeilijk met jezelf of je leven, en het probleem voelt behoorlijk zwaar. Geen wonder dat therapie geassocieerd wordt met ‘zwaar’ en ‘moeilijk’.
Maar is dat wel echt zo?

Na de intake hoor ik regelmatig van mijn cliënten dat ze blij zijn dat er eindelijk iets gaat gebeuren. Ik snap dat wel, want als je er al zo lang mee hebt rondlopen, dan ben je blij dat het einde van je probleem in zicht is. En met dat vertrouwen gaan we het therapieproces is, waarbij tijdens elke sessie een deel van het probleem wordt aangepakt. En na afloop van een therapiesessie gaat de cliënt meestal een beetje lichter en blijer naar huis. Na een aantal sessies blijkt dat er innerlijk flink is opgeruimd. Dat lucht op! Met nieuw enthousiasme en meer zelfvertrouwen gaat de cliënt weer verder met zijn of haar leven, om te groeien en te bloeien. Dat is het feestje! Voor jezelf.